Categoriearchief: rode wijn

Selectie 60: Zenato, Ripassa (375 ml)

De Ripassa van Zenato heb ik al eens, maar dan als hele fles, aangeboden. De beschrijving kan je lezen bij selectie #16 van 4 december 2017. In het kort is de Ripassa het kleine broertje van de topwijn Amarone. Bij Zenato, een echte Italiaanse topproducent, wordt de Ripassa gemaakt van een mix van de gewone basiswijn Valpolicella en de kostbare Amarone. De Ripassa heeft een aroma van gekonfijt fruit en kruiden (kruidnagel). Een stevige body, milde zuren, zachte tannines en een lange afdronk. Past goed bij wild en gegrild en gebraden vlees.

De reden om van deze wijn nu een halfje aan te bieden is dat er van verschillende kanten gevraagd is om ook eens halve flessen aan te bieden. Dat is gemakkelijk als niet iedereen rood of niet iedereen wit drinkt. Een hele fles is dan vaak eigenlijk te groot om open te maken en je blijft altijd met restjes zitten, die dan eigenlijk weer vrij snel moeten worden opgedronken.

Voor deze ronde had ik om maar eens even te proeven twee halfjes uitgekozen, een witte en een rode Bergerac. Dat is mij slecht bekomen. De witte had kurk en de rode was niet veel zaaks. Toen heb ik maar besloten om eerst deze oude bekende Ripassa aan te bieden. Als dit wat wordt, ga ik ook op zoek naar een goed halfje wit.

De Ripassa is niet goedkoop, als hele fles niet en als kleintje dan natuurlijk al helemaal niet. Maar dan heb je wel wat bijzonders.

Selectie 59: Home run, Zinfandel

Zinfandel is een Amerikaanse wijn / druif met een verhaal. Zinfandel of Zin zoals de Amerikanen zeggen is dé puur Amerikaanse, in dit geval Californische, druif. Komt nergens anders voor. Helaas kwam men er in de jaren ’60 achter dat Zin toch wel erg leek op de Primitivo uit de hak van Italië en op de Plavac Mali uit Kroätie. Na lang DNA-onderzoek is vastgesteld dat Zin en Primitivo hetzelfde zijn en er een verwantschap bestaat met Plavac Mali. Niks puur Amerikaanse druif, maar gewoon meegenomen door immigranten.

Uit nieuwsgierigheid heb ik de Primitivo en de Zinfandel naast elkaar geproefd. Het lijkt inderdaad sterk op elkaar, maar er is toch verschil. Hier manifesteert zich het verschil in klimaat, bodem en uiteindelijk ook de wijnmaker. Wij konden eigenlijk maar moeilijk kiezen. Het is allebei lekker, maar de Italiaanse variant is iets meer “wijn” en de Amerikaanse smaakt iets meer richting Hero vruchtensap. Uiteindelijk heb ik, na vele tegenstrijdige opvattingen van mijn familie en de daarom extra ingeschakelde buurman, toch zelf maar gekozen. En wel op het laatst, tijdens het schrijven van dit stukje, met twee proefglazen voor me, heb ik uiteindelijk voor de Zinfandel gekozen.

De nu afgevallen Primitivo ligt qua gebied en smaak dichtbij de NegroAmaro, die ik al eens heb geselecteerd: dezelfde zondoorstoofde zachtheid. De Zinfandel is toch eigenlijk iets heel anders. Een merkwaardige combinatie van klein rood fruit (aardbeien, kersen) en een afdronk waarin ineens een totaal andere smaak naar voren komt, namelijk van kaneel, tabak en leer. Een wijn met twee gezichten, dus best wel apart. Daarnaast is het natuurlijk gewoon leuk een Amerikaanse wijn in het assortiment te hebben. De Italiaanse Primitivo kan altijd nog.

Bij het proeven noteerden we: partywijn, rood voor beginners, Hero cerise, sangria, iets vanille. Kortom – je begrijpt – veel fruit, zachte tannines en zoals gezegd een aparte afdronk. Maar pas op, hoe vriendelijk ook, de wijn heeft 14% alcohol; limonade is echt wat anders.

Over de wijnmaker en wat de producent van de smaak vindt, kan ik eigenlijk niets vinden. Alleen maar beschrijvingen die volgens mij absoluut niet kloppen. Je zal het met mijn proefaantekeningen moeten doen. Eén tip nog: ‘s zomers zou je deze wijn voor het drinken kunnen koelen.

Selectie 57: Intruso, Monastrell Joven

Ook deze rode wijn had ik al eerder geselecteerd voor de september ’20 ronde. Ik heb toen de Gran Passaia voor laten gaan, maar deze wijn van Intruso is eigenlijk net zo lekker, alleen wat zwaarder van karakter. De wijn is gemaakt van de Monastrell-druif, een van oorsprong Spaanse druif, maar die in toenemende mate ook in Frankrijk wordt aangeplant. In Frankrijk heet deze druif Mourvèdre en is heel wat populairder dan de Spaanse Monastrell.

In Frankrijk wordt de Mourvèdre gebruikt in combinatie met Grenache en Syrah, dit leidt tot de zogenaamde GSM-wijnen uit de Pays d’Oc. Ook wordt de druif solo als Mouvèdre aangeboden in de vorm van de beroemde Bandol wijnen (rood en rosé). Voor een goede Bandol betaal je tegenwoordig al gauw tussen 18 en 40 euro; ook voor de rosé. Gelukkig is de Spaanse variant wat prettiger geprijsd.

De Monastrell die ik heb uitgekozen is jong (Joven) en heeft dus nog een fruitig karakter en heeft geen of beperkte houtlagering gehad. De geur is van bessenfruit / bramen, qua smaak komt er iets droppigs / laurier naar boven. De wijn heeft een licht zoetje en zachte tannines. Maar pas op, het gaat hier wel over 14,5% alcohol. De afdronk is lang te noemen. De smaak past bij gerechten met eend, paddenstoel en lamsvlees en gerechten met kruiden zoals tijm en rozemarijn.

De Intruso wijnen worden gemaakt in de wijnstreek Jumilla. Deze streek ligt een beetje landinwaarts tussen Alicante en Murcia. De wijngaarden liggen op een hoogte van 700 tot 850 meter op een zanderige en kalkstenen bodem. De bodem is stenig aan de oppervlakte en bevat weinig voedingsstoffen, maar heeft een geweldige opslagcapaciteit voor water. Het is het koninkrijk van de Monastrell, een druif die zich thuis voelt in deze regio. De gebruikte Monastrell wijnstokken voor deze wijn zijn 40 jaar oud.

Selectie 54: Salwey, Spätburgunder

Voor rood ben ik op zoek gegaan naar een oude favoriet van mij, de Spätburgunder van Salwey. Deze heb ik ooit ergens gedronken. De gelegenheid ben ik vergeten, maar de wijn nooit. Dus eerst op zoek naar een leverancier en vervolgens nog maar eens geproefd. Ik had deze wijn niet voor niets onthouden. Echt wel een feestelijke wijn.

Eerst over Spätburgunder. Dat is de Duitse naam voor Pinot Noir, de druif waar de rode Bourgogne-wijnen van gemaakt zijn. Is dus hetzelfde, maar smaakt meestal anders. Eerlijk gezegd zijn de Duitse Spätburgunders meestal lekkerder dan de Franse Pinot Noirs. Ze zijn iets voller van smaak. In Duitsland komen de Spätburgunders voornamelijk uit de Ahr-vallei, de Pfalz of uit Baden.

De Spätburgunder van Salwey (uit Baden) heeft een mooie doorschijnende kleur (net zoals alle wijnen van Pinot Noir) en een subtiele geur van bessenfruit. Waarom weet ik niet, maar voor mij heeft het een geur waaraan ik eindeloos kan blijven snuffelen. De smaak is goed in balans en aan de frisse kant. Een goed doordrinkbare wijn die een prettig gevoel geeft. Vrouwlief noemt het qua smaak “een rode witte wijn” en dat is een compliment, want zij is liefhebber van witte wijn. Dit oordeel is begrijpelijk, want de tannines zijn zacht en de zuren zijn mild. De afdronk is lang. Door de kleur verwacht je een lichte wijn, maar het alcoholpercentage van 13 vertelt een ander verhaal.

Vroeger hadden wij zo’n mandje voor op tafel, waarin dan schuin een fles rode Bourgogne lag. Dit kwam alleen tevoorschijn bij feestelijke maaltijden. Hiermee wilde je laten zien dat je echt wel wist hoe het hoorde. Intussen hebben de wijnen minder bezinksel, waardoor een mandje eigenlijk niet meer nodig is. Deze wijn echter leent zich wel voor een mandje, maar dan om het luxe karakter te onderstrepen. Gebruik deze wijn bij gans (wordt in Duitsland veel gegeten), kalkoen of kwartel en rundvleesgerechten, zoals beef Wellington of boeuf bourguignon. Ook bij wildgerechten past het goed: wilde eend, patrijs, haas of konijn.

De wijnmaker is Salwey. Ook Salwey is lid van de VDP. Dat is altijd het keurmerk voor kwaliteit. Ik citeer maar even de importeur: “Een van de meest fameuze wijnhuizen uit Baden is Weingut Salwey. Het wijnhuis wordt vooral gewaardeerd om zijn fenomenale wijnen afkomstig van Grau-, Weiß und Spätburgunder, die stuk voor stuk behoren tot de beste wijnen van Duitsland”. Ik vind het eigenlijk wel een eer om een wijn van Salwey in mijn assortiment te hebben.

Selectie 52: Cielo e Terra, Rosso Toscana, Gran Passaia

Bij het selecteren van de wijn voor september heeft bij mij een rol gespeeld dat ik dit jaar mijn jaarlijkse septemberreisje naar Italië moet missen. Al mijmerend over groene heuvels bedacht ik mij dat ik nog nooit een wijn van de Sangiovese druif heb aangeboden. En dat terwijl heel Italië er vol mee staat en ik dat toch wel een erg lekkere druivensoort vind. Denk aan benamingen als Chianti, Brunello, Rosso di Montalcino en je ruikt en proeft het kersenfruit.

Op zoek naar Sangiovese kwam ik uit bij de Rosso Toscana van de producent Cielo e Terra, genaamd Gran Passaia. Dat Passaia verwijst naar het indrogen van druiven, alvorens te vergisten, zoals ook bij bijvoorbeeld Amarone gebeurt.

De wijn heeft een dieprode kleur, wat Italianen Grenato (granaat) noemen. Hij ruikt licht zoetig naar noga en Engels drop (maar dit zijn geen wijntermen). De tannines zijn zacht, de zuren zijn mild en de wijn is licht zoetig en heeft de kenmerkende kersensmaak. Nou, als je wil mijmeren over Italië dan ben je bij deze wijn aan het goede adres. Ik krijg onmiddellijk beelden van buiten eten, dampende pizza’s en mooie nazomers.

De fles is een verhaal apart; zelden zo’n zware fles gehad. Dit wordt gedaan om de kwaliteit van de wijn te onderstrepen, maar dat is in dit geval eigenlijk niet nodig. Ik vind hem zo ook wel goed.

De producent Cielo e Terra is opgericht in 1908 door wijnboeren uit de Veneto-streek. Door het grote volume kan een constante kwaliteit en een prettige prijs worden gegarandeerd.